Kopalnia Węgla Radioaktywnego

Wrota otwarte na piaski pustyni, wrota otwarte na oścież wygnania, Klucze u latarnika, a gwiazda kołem łamana na kamiennym progu:

Oddaj mi, Panie, swój szklany dom w piaskach pustyni…

Gipsowe lato ostrzy grot swojej włóczni w naszych ranach.

Wybieram miejsce widome i jasne jak kostnica pór roku, A na wszystkich wybrzeżach tego świata duch dymiącego jeszcze boga porzuca swoje łoże z azbestu.

Spazmy błyskawicy mają olśnić książąt w Taurydzie.

II

Ani wybrzeżom nie poświęcona, ani stronicom książki nie powierzona czysta pokusa tej pieśni…

Inni w świątyniach chwytają za malowany róg ołtarzy:

Moja chwała jest na piaskach, moja chwała jest na pustyni!… Nie jest błądzeniem, Pielgrzymie,

Pożądać najbardziej ogołoconej przestrzeni, ażeby złożyć na grzęzawiskach wygnania wielki poemat zrodzony z niczego, wielki poemat zrodzony z niczego…

Świszczcie, proce świata, śpiewajcie, konchy na wodach! Wzniosłem na otchłani i dym i opar piasków. Ułożę się do snu w cysternach i opustoszonych kadłubach statków, We wszystkich miejscach daremnych i banalnych, wszędzie gdzie spoczywa smak wielkości.

“… Mniej powiewów pieściło ród Juliuszów; mniej przymierzy asystowało wielkim kastom kapłaństwa.

Dokąd piaski podążają za swoją pieśnią, tam dążą Książęta wygnania.

Gdzie żagle były rozpięte na masztach, tam podąża  wrak bardziej jedwabisty niż sen lutnika,

Gdzie działy się wielkie czyny wojenne, tam bieleje już szczęka osła,

A morze wokół toczy trzask czaszek wyrzuconych na brzeg.

A jak bardzo wszystkie rzeczy tego świata były dlań marnością, powiedziały mi pewnego wieczora nad brzegiem świata

Milicje wiatru w piaskach wygnania…”

Mądrości piany odmętów! o, demoralizacje ducha w trzaskaniu soli i mleka z niegaszonego wapna!

Spada na mnie wiedza rozszalałego okrucieństwa duszy! wiatr wysławia swoją korsarską chwałę, wiatr wysławia swoje klęski!

Jak jeździec ze sznurem w garści na progu pustyni,

Na najrozleglejszej arenie wypatruje najwznioślejszych sygnałów.

A ranek z myślą o nas wodzi swój palec augura po kartach świętego pisma.

Wygnanie nie należy do dnia wczorajszego! wygnanie nie należy do dna wczorajszego! ” O ślady, o przesłanki”, Rzecze cudzoziemiec pośród piasków: “Każda rzecz na świecie jest dla mnie nowa!” I narodziny jego pieśni nie są dlań mniej obce.

III

“… Od zawsze była ta wrzawa, od zawsze był ten splendor,

I jak wieli czyn zbrojny maszerujący w świecie, jak spis ludów migracji, jak założenie imperiów w pretorisńskim tumulcie, ach! jak nabrzmiałość wargi w chwili poczęcie wielkich ksiąg.

Ta olbrzymia, głucha jak wieść, rzecz w swiecie wzrastająca nagle do paroksyzmu pijaństwa.

…Od zawsze była ta wrzawa, od zawsze była ta wielkość, Ta rzecz tułająca się po świecie, ten wysoki trans istnienia, i na wszystkich wybrzeżach świata utrzymana na tym samym oddechu ta sama fala wypowiadająca Jedno długie bez interpunkcji, bez cenzury, zdanie na zawsze niepojęte…

… Od zawsze była ta wrzawa, od zawsze była ta furia, I ta niebotyczna kipiel w euforii agresji, u szczytu pragnienia, ta sama mewa na muskule skrzydła, ta sama mewa w pustkowiu przestworzy, zwrotnością lotu zespalająca stance wygnania, a na wszystkich wybrzeżach świata wypowiedziana tym samym oddechem ta sama skarga bez miary.

Ścigająca w piskach pustyni moją duszę numidyjską…”

Znam ciebie potworze! Jesteśmy znowu twarzą w twarz. Wznawiamy tę długą debatę tam, gdzieśmy ją przerwali.

Możesz naglić swoje argumentu jak pyski na tropie wody: nie dam ci ani zwłok, ani wytchnienia.

Na zbyt wielu nawiedzanych wybrzeżach moje stopy omywał przedświt dnia, na zbyt wielu porzuconych łożach moją duszę toczył rak milczenia.

Cóż jeszcze chcesz ode mnie, tchnienie pierworodne? A wy, cóż jeszcze spodziewacie się wycisnąć z moich żywych warg, O siło koczująca na moim progu, o Żebraczko dróg naszych na tropie Marnotrawcy?

Wiatr wieści nam swoją starość, wiatr wieści nam młodość swoją… Uczcij, Książę, swoje wygnanie

I nagle wszystko gdzie dymi jeszcze motyw nicości staje się dla mnie trwaniem i obecnością.

“… Coraz głośniejsza w każdą noc ta oniemiała wrzawa na  moim progu, coraz wyższy w każdą noc przybór stuleci pod łuską.

I na wszystkich wybrzeżach świata jamb coraz bardziej nieprzystępny do nakarmienia mnie moim istnieniem!…

Tyle wysokości, a niewyczerpane jest urwisko mojego progu, o Chwytający za miecz o świcie,

O, Treserze orłów w ich kryjówkach, o Żywicielu najbardziej cierpkich dziewcząt pod piórkiem z żelaza!

Co poczęte jeży się już na wschodzie świata, co narodzone entuzjazmuje się światłem dnia!

A już rozlega się coraz szerszy hałas w świecie, jak insurekcja duszy…

I póty nie zamilkniesz wrzawo! póki nie złożę na piaskach obnażonej całej człowieczej potrzeby lojalności. (Któż wie jeszcze o miejscu mojego urodzenia)”.

IV

“… Stylistyko błyskawicy! o czysta mowo wygnania! Odległy jest drugi brzeg, gdzie przesłanie się rozjaśnia:

Dwa czoła kobiece pod popiołem, tym samym palcem nawiedzone; dwa skrzydła kobiece u żaluzji, tym samym oddechem tchnięte…

O serce modlitewne pośród świata, o matko Banity, czy spałaś tej nocy pod wysokim drzewem fosforyzującym, kiedy w lustrach sypialni jego twarz się odbiła?

O ty, szybsza od błyskawicy, o ty, porywcze drżenie na drugim brzegu jego duszy, o ty, będąca siłą jego siły i słabością jego siły, której oddech został na zawsze z jego oddechem zmieszany,

Czy siądziesz jeszcze na jego łożu opuszczonym ze wzburzoną szorstkością kobiecej duszy?

Wygnanie nie należy do dnia wczorajszego! wygnanie nie należy do dnia wczorajszego!… wzgardź, kobieto, śpiewem ptaka Barbarii pod twoim dachem…

Nie usłyszysz odległej burzy zwielokrotniającej nasze kroki,, byś swoim krzykiem kobiecym nie osaczyła dwuznacznego  orła szczęścia w ufortyfikowanym gnieździe!”

… Zamilcz, słabości i ty, zeński zapachu wśród nocy, słodki jak sam migdał nocy.

Zamilcz, tułająca się po wszystkich wybrzeżach, błądząca po wszystkich morzach słodyczy i ty, obecności uskrzydlona u mojego siodła.

Powędruje znów szlakiem Numidów brzegami niedostępnego morza… Moje wargi bez werwy, lecz język zachował jak odrobinę soli ferment starego świata.

Saleta i natrium, wątki wygnania. Nasze myśli biegną do czynu po kościstym tropie. Błyskawica otwiera mi łoże najrozleglejszych zamiarów. Burza daremnie przestawia graniczne słupy nieobecności.

Którzy bezdrożami mórz udali się do wielkich Indii atlantyckich, którzy przeczuwają nową myśl w świeżości otchłani, którzy dmą w rogi na progach przyszłości,

Wiedzą, że w piaskach wygnania świszczą podniebne namiętności wijące się pod batogiem błyskawicy… O, Marnotrawco pd solą i pianą Czerwca! uchowaj, by żyła wśród nas tajemna siła twej pieśni!

Jak ów, co mówi do emisariusza, a takie jest jego przesłanie: ” Spuście welon żałoby na twarze naszych kobiet, podnieście wysoko czoła naszych synów; a rozkaz jest taki: opłuczcie kamienie naszych progów… Wyznam wam szeptem imiona źródeł, w których jutro wykąpiemy nasz niewinny gniew.”

I już jest pora, Poeto, abyś wymienił twe imię, urodzenie i rasę.

(Tłumaczenie: Zbigniew Bieńkowski)